Het begint er op te lijken dat het vogelhuisje op het balkon weer bewoners gaat krijgen. Ik heb al een paar keer twee koolmeesjes gezien. Ze namen een kijkje in en rond het huisje.

Hopelijk verloopt het beter dan vorig jaar. Toen hadden we een nestje pimpelmeesjes. Op een mooie dag vlogen er twee uit. De dag erna waren er nog twee hele kleine meesjes naar buiten gekomen. Helaas overleefden die de nacht niet. Alle andere 6 meesjes die nog in het nestje zaten vonden helaas ook de dood.

Afgelopen maandag was Little Willie Littlefield te gast bij omroep Max. Hij is de componist van de beroemde plaat “Kansas City” (wiki informatie) (Going to Kansas City, Kansas City here we come). Een plaat die ongelofelijk veel gecoverd is. Helaas heeft Little Willie er nooit veel door verdiend, want door een gemeen trucje kreeg hij de rechten van het nummer niet.

Hij speelt het dus niet zo graag. Vandaar dat hij maandag een eigen versie van een ander beroemd nummer speelde: “Sweet Home Chicago”.

“Kansas City” werd een grote hit voor Wilbert Harrison: KLIK HIER

Hier is Little Willie Littlefield’s optreden van afgelopen maandag. Let vooral op wat hij met zijn schoen doet.
Oh ja, Little Willie is 78…..

—————

Ik heb voor jullie wat uitzoekwerk verricht.

Vandaag het verhaal van de Uiver. Een beroemd stukje Nederlandse luchtvaart geschiedenis.

De Uiver is een van de beroemdste vliegtuigen die er ooit bestaan heeft. De Uiver was een Douglas DC-2 van de KLM. Het vliegtuig werd beroemd omdat het in 1934 de luchtrace London – Melbourne won.

De Uiver had als registratiecode PH-AJU. PH staat voor Nederland, en AJU is een officiële internationale code. De vliegtuigen uit die tijd hadden ook een soort roepnaam. De vliegtuigen die naar Nederlands-Indië vlogen kregen een vogelnaam. De naam van de vogel ontleedde men aan de laatste letter van de code. Bij de Uiver dus de U. Aangezien er al een vliegtuig met de naam “Uil” was, besloot men voor “Uiver” te kiezen. Uiver is het Betuwse woord voor ooievaar.

In 1934 werd dus de MacRobertson London-Melbourne race gehouden. Voor Nederland ging onder andere de DC-2 Uiver mee. Bemanningsleden waren: gezagvoerder Parmentier, co-piloot Moll, boordwerktuigkundige Prins en telegrafist van Brugge.
Verder gingen er drie passagiers mee, van wie Thea Rashe en Roelof Jan Domenie een dagboek bijhield. Over het dagboek van Domenie vind u hier een website:

http://www.avsim.com/hangar/flight/dc2uiver/race/Domenie_Diary_dutch.htm

De Uiver won het handicap onderdeel van de race. De totale tijd die de Uiver over de afstand van 19.877 km deed was ruim 90 uur.

De race verliep niet zonder slag of stoot. Een beroemd verhaal is de laatste etappe. Door slecht weer was men de weg kwijt boven Australië. Men besloot een noodlanding te maken bij het stadje Albury. De bemanning nam via de telegraaf contact op met het lokale radiostation. Die deden een oproep aan automobilisten om een lokale renbaan met hun lampen te verlichten. De Uiver landde veilig, maar moest de volgende morgen wel uit de modder getrokken worden.

In hetzelfde jaar was de Uiver voor een extra vlucht onderweg naar Batavia. Na een tussenstop in Cairo vertrok de Uiver richting Baghdad. Helaas kwamen ze er nooit aan. Door nooit opgehelderde oorzaak crashte het vliegtuig in de Syrische woestijn. Alle inzittenden vonden de dood.

In het Aviodrome in Lelystad staat een replica van de Uiver. Het is een echte DC-2 die men geschilderd heeft in de authentieke kleuren van de Uiver.

Plaatjes: (boven) foto door mij genomen in het Aviodrome in 2009 en (onder) een foto van het originele logboek van de Uiver. U ziet de vertrek en aankomsttijden, en de reistijden.

Gezien de hoeveelheid spam die “onverlaten” ineens proberen te posten op deze site, zie ik me genoodzaakt om moderatie toe te passen.

Dat houd in dat u gewoon kunt reageren, inclusief “een” e-mailadres.

Daarna krijg ik een mail, waarna ik de reactie goed- of af kan keuren. Dit kan een aantal uren in beslag nemen, want ik check de mail pas ’s avonds.

Ik heb tevens het antispamfilter “Akismet” geactiveerd.

Onderstaande tekst is de tekst die Wouter Bos sprak tijdens een “face-to-face debat” met Geert Wilders. Maandag 1 maart 2010.

Bron: Site PvdA

Mijnheer Wilders, wij leven in een land waarin moslimburgemeesters homo’s trouwen en katholieke priesters homo’s weigeren. Dat is de realiteit van de dag. Wat wij dan moeten doen is opkomen voor die homo’s, of hun rechten nou door katholieken, moslims of ongelovigen worden bedreigd. Ieders vrijheid is mij evenveel waard.
Ik wil dus een politiek die het recht om de islam te bekritiseren net zo hard verdedigt als het recht om de islam te belijden, als je je maar aan de wet houdt. Ik wil straten waarin moslima’s hun hoofddoekje kunnen dragen zonder angst, homo’s hand in hand kunnen lopen zonder angst en joden met keppeltje de straat op kunnen, zonder angst.
Die vrijheid om niet bang te hoeven zijn, is de mooiste vrijheid die we hebben. En als die wordt aangetast, sta ik aan uw kant om hem te verdedigen. Maar wel voor alle Nederlanders.

Dat zei ik zojuist in mijn inleiding van het debat met Geert Wilders bij het EenVandaag livedebat.

Eindelijk iemand die het op een nette manier opneemt tegen Wilders. Gewoon duidelijk zeggen hoe de vork echt in de steel zit en wat echte vrijheid is.

Zijn dieren in een dierentuin nu ook al niet veilig meer voor de mensen (lees: de beesten)?

Van mij mogen de mensen die deze arme aap dit aan deden gelijk opgesloten worden in het hok waar deze aap nu uit bevrijd is.

KLIK HIER

De boom:

Nog even volhouden en de blaadjes komen er weer aan…..

Een heerlijk nummer van heel lang geleden (1956). Lang voordat ik geboren werd maakte Sonny James dit prachtige nummer.

ps: de kwaliteit laat wel te wensen over hoor, maar ja, het filmpje is 54 jaar oud…

Op politiek gebied staan ons fascinerende tijden te wachten. Het kabinet is gevallen en op 9 juni komen er nieuwe verkiezingen. De aanloop naar de verkiezingen en de maanden erna worden behoorlijk spannend. Er is in feite een soort kleine politieke aardbeving geweest. Partijen krijgen zware klappen te verwerken en andere partijen lijken fiks te winnen. De kloof tussen politiek links en rechts is groter dan ooit.

Om wat politieke zaken van nabij te kunnen volgen ben ik gisteren een Twitter account begonnen. Tijdens een korte “proefdraaisessie”  viel het me op  dat je via Twitter geregeld dingen hoort die nooit de krant of het nieuws halen. Vaak zijn dat best boeiende feitjes.

Enkele bekende mensen en redelijk actieve Twitteraars zijn Femke Halsema (Groen-Links), Frits Wester (de kale politiek journalist van RTL) en Rita Verdonk (Trots op NL). Ik volg hun Twitter-perikelen dagelijks na afloop van mijn werk met grote belangstelling.

Er zijn nog wat andere mensen die mijn belangstelling hebben, zoals bijvoorbeeld Freek de Jonge, ja, want zelf hij twittert.

Mocht u geïnteresseerd zijn naar mijn eigen Twitter pagina, hier is de link:

http://twitter.com/pcpiloot

Tegenwoordig is het meeste wat op tv komt regelrechte pulp. Ik kijk zo min mogelijk want vaak erger ik me rot aan de zooi.

Vroeger was alles beter. Het is natuurlijk niet altijd zo, maar vaak toch wel. Sommige tv series van vroeger waren gewoon geweldig leuk en een genot om naar te kijken. Ik noem er hier drie die ik dolgraag herhaald zou zien.

Wie-o-wie zend de complete serie “All In The Family” nou nog eens uit? Archie en Edith Bunker waren een legendarisch tv duo. Ik was te klein om de serie goed te snappen vandaar dat het leuk zou zijn om weer eens terug te zien. Caroll O’Connor, Archie dus, is in 2001 overleden, maar Jean Stapleton, Edith, leeft nog.

Waar ik ook erg van genoot is de serie “Happy Days”. Wie genoot er nou niet van deze heerlijke jaren-50-serie? Fonzie (Heyyyy, en dan die duimen) was een held onder de jongeren. Richie (Ron Howard) is later een zeer goede regisseur geworden.

En waar ik ook erg van genoot was de originele “Addams Family. In mijn jeugd waren het al herhalingen, maar wat een geweldig leuke serie was dat. Het intro, compleet met knippende vingers, herinner ik me als de dag van gisteren.

.

.